Publicidade

Arquivo: Teimas

O hospital Álvaro Cunqueiro en Vigo.

A roupa colma a paciencia das auxiliares en Vigo

O conflito das auxiliares de enfermaría no Álvaro Cunqueiro revela o desleixo coas profesionais públicas da Administración, máis preocupada por acelerar a privatización dos servizos que por garantir unhas condicións de traballo dignas e uns coidados aos pacientes adecuados. As auxiliares quéixanse de que todo, condicións e coidados, se rebaixaron desde o traslado ao novo hospital no 2015.

Mulleres nas loitas obreiras de Ferrol

Ferrol búscase na memoria do 72

Dúas traballadoras que viviron as protestas do 72 reflexionan sobre a cidade de hoxe. Vivíase moi ben en Ferrol, aseguran; pero as mulleres non podían nin abrir unha conta no banco, e cando os nenos ían o colexio, as mulleres non pintaban nada. Tiña que ir o colexio o pai. “Entón, que nostalxia?”. Non parece que Araceli nin Fina caeran na melancolía desta cidade que non é Detroit, pero segue coa mirada triste.

Como se para unha mina: Corcoesto

Fina Pose e Paco García, que estiveron na primeira liña da defensa veciñal en Corcoesto, contan como conseguiron parar a mina. Foi hai cinco anos, despois de dous anos de loita. Para o domingo anúnciase unha protesta masiva en Compostela. Desta volta a ameaza pende sobre Touro e O Pino, pero os contendentes son os mesmos: dun lado unha empresa, doutro, as veciñas e veciños.

Joan Vila i Triadú. Barcelona, 1961. Xornalista.

Joan Vila: “O xornalismo debe ser un dereito social, mesmo como o dereito á vivenda”

“En realidade o xornalismo independente non existe, porque ao final rematas dependendo de alguén”. O que buscaban, e seguen nela, é depender “da xente, da cidadanía”, explica Joan Vila, un dos tres fundadores de Crític, un medio catalán de xornalismo lento que se sostén con publicidade e as achegas dunhas 1.600 subscritoras e subscritores. “Os xornalistas debemos traballar en Internet da man da sociedade, buscando o contacto coas lectoras e lectores”, di.

Procurando a reaçom no tempo de desconto

Em 2018, com registos de quecimento climático inauditos e com o sobardamento do pico do petróleo reconhecido mesmo pola Agência Mundial da Energia, a comunidade científica fala de ponto de nom retorno de consequências imprevisíveis. Entre o autismo dos mais e o activismo duns poucos, também a Galiza tem que afrontar um cámbio de época que traerá enormes desafios.

Reportaxe sobre contencións mecánicas en saúde mental. Testemuños: Alfredo, Francisco e Mercedes, entrevistados na Coruña.

Pacientes contra a lóxica da contención mecánica

O diagnóstico é o primeiro elo da cadea. Haberá máis. “Ás consultas xa non acoden suxeitos. Chegan enfermos para ser localizados no sistema”. O ingreso é outro elo. Haberá máis. “A terapia non existe. No eido da saúde mental só existe a coacción”. A medicación, outro elo. O último elo, o que pecha a cadea, o que destrúe as últimas pontes co mundo dos humanos, é o da contención mecánica.

Montserrat Golías, socióloga.

“O fillo do emigrante, diante de calquera volta da vida, móvese”

Naquela época de emigración masiva, conta Montserrat Golías, non só eran as circunstancias económicas as que empurraban á xente a marchar. “Hai moitas historias detrás, historias de enfrontamentos familiares e rupturas, topeime con moitos casos de fillas ou fillos de nais solteiras que non o souberon até que empezaron a tramitar a nacionalización. A emigración levara consigo moitos segredos”, di a socióloga coruñesa, autora dun estudo sobre a emigración galega a Arxentina e a Cuba.

Ferrol. Imaxe: Jorge Guzmán. Maio 2018.

Ferrol, unha balea varada nunha praia

“Ferrol era coma unha especie de illote industrial en Galicia, con horarios pautados, estamental. E ese mundo xa non está. Perdeuse autoestima. Como esas estrelas que xa se extinguiron pero segue a chegar a súa luz. Seguimos pautas ideolóxicas e políticas de un mundo que xa non é. Entre esas inercias e a xente moza que escapou é moi difícil construír. Ferrol unha balea varada nunha praia”. Ferrol é hoxe unha cidade cun pé no pasado e outro no presente, quizais algo insegura para cambiar de posición e encarar o futuro.

Coruña, cidade sitiada

A tensión entre as dúas forzas en disputa polo modelo de cidade na Coruña que hoxe depende en boa medida do que se decida para o porto reavívase coa resposta cidadá diante dos últimos movementos do Estado e da Xunta. Mañá sábado, 12 de maio de 2018, veciñas e veciños concentraranse diante da Autoridade Portuaria para denunciar o último movemento dos especuladores urbanísticos na cidade.

A privatización da sanidade pública.

Como laminar á clase médica que se opón aos recortes e ás privatizacións

O Goberno de Alberto Núñez Feijóo comezou a aplicar en maio do 2009, nada máis chegar ao poder, unha calculada estratexia de eliminación dos profesionais sanitarios que non comulgaban cos seus plans de recortes e privatizacións na sanidade pública, para situar nos postos de mando intermedio dos hospitais galegos a médicos próximos ao ideario do Partido Popular.

Arquivo: Teimas

O hospital Álvaro Cunqueiro en Vigo.

A roupa colma a paciencia das auxiliares en Vigo

O conflito das auxiliares de enfermaría no Álvaro Cunqueiro revela o desleixo coas profesionais públicas da Administración, máis preocupada por acelerar a privatización dos servizos que por garantir unhas condicións de traballo dignas e uns coidados aos pacientes adecuados. As auxiliares quéixanse de que todo, condicións e coidados, se rebaixaron desde o traslado ao novo hospital no 2015.

Mulleres nas loitas obreiras de Ferrol

Ferrol búscase na memoria do 72

Dúas traballadoras que viviron as protestas do 72 reflexionan sobre a cidade de hoxe. Vivíase moi ben en Ferrol, aseguran; pero as mulleres non podían nin abrir unha conta no banco, e cando os nenos ían o colexio, as mulleres non pintaban nada. Tiña que ir o colexio o pai. “Entón, que nostalxia?”. Non parece que Araceli nin Fina caeran na melancolía desta cidade que non é Detroit, pero segue coa mirada triste.

Como se para unha mina: Corcoesto

Fina Pose e Paco García, que estiveron na primeira liña da defensa veciñal en Corcoesto, contan como conseguiron parar a mina. Foi hai cinco anos, despois de dous anos de loita. Para o domingo anúnciase unha protesta masiva en Compostela. Desta volta a ameaza pende sobre Touro e O Pino, pero os contendentes son os mesmos: dun lado unha empresa, doutro, as veciñas e veciños.

Joan Vila i Triadú. Barcelona, 1961. Xornalista.

Joan Vila: “O xornalismo debe ser un dereito social, mesmo como o dereito á vivenda”

“En realidade o xornalismo independente non existe, porque ao final rematas dependendo de alguén”. O que buscaban, e seguen nela, é depender “da xente, da cidadanía”, explica Joan Vila, un dos tres fundadores de Crític, un medio catalán de xornalismo lento que se sostén con publicidade e as achegas dunhas 1.600 subscritoras e subscritores. “Os xornalistas debemos traballar en Internet da man da sociedade, buscando o contacto coas lectoras e lectores”, di.

Procurando a reaçom no tempo de desconto

Em 2018, com registos de quecimento climático inauditos e com o sobardamento do pico do petróleo reconhecido mesmo pola Agência Mundial da Energia, a comunidade científica fala de ponto de nom retorno de consequências imprevisíveis. Entre o autismo dos mais e o activismo duns poucos, também a Galiza tem que afrontar um cámbio de época que traerá enormes desafios.

Reportaxe sobre contencións mecánicas en saúde mental. Testemuños: Alfredo, Francisco e Mercedes, entrevistados na Coruña.

Pacientes contra a lóxica da contención mecánica

O diagnóstico é o primeiro elo da cadea. Haberá máis. “Ás consultas xa non acoden suxeitos. Chegan enfermos para ser localizados no sistema”. O ingreso é outro elo. Haberá máis. “A terapia non existe. No eido da saúde mental só existe a coacción”. A medicación, outro elo. O último elo, o que pecha a cadea, o que destrúe as últimas pontes co mundo dos humanos, é o da contención mecánica.

Montserrat Golías, socióloga.

“O fillo do emigrante, diante de calquera volta da vida, móvese”

Naquela época de emigración masiva, conta Montserrat Golías, non só eran as circunstancias económicas as que empurraban á xente a marchar. “Hai moitas historias detrás, historias de enfrontamentos familiares e rupturas, topeime con moitos casos de fillas ou fillos de nais solteiras que non o souberon até que empezaron a tramitar a nacionalización. A emigración levara consigo moitos segredos”, di a socióloga coruñesa, autora dun estudo sobre a emigración galega a Arxentina e a Cuba.

Ferrol. Imaxe: Jorge Guzmán. Maio 2018.

Ferrol, unha balea varada nunha praia

“Ferrol era coma unha especie de illote industrial en Galicia, con horarios pautados, estamental. E ese mundo xa non está. Perdeuse autoestima. Como esas estrelas que xa se extinguiron pero segue a chegar a súa luz. Seguimos pautas ideolóxicas e políticas de un mundo que xa non é. Entre esas inercias e a xente moza que escapou é moi difícil construír. Ferrol unha balea varada nunha praia”. Ferrol é hoxe unha cidade cun pé no pasado e outro no presente, quizais algo insegura para cambiar de posición e encarar o futuro.

Coruña, cidade sitiada

A tensión entre as dúas forzas en disputa polo modelo de cidade na Coruña que hoxe depende en boa medida do que se decida para o porto reavívase coa resposta cidadá diante dos últimos movementos do Estado e da Xunta. Mañá sábado, 12 de maio de 2018, veciñas e veciños concentraranse diante da Autoridade Portuaria para denunciar o último movemento dos especuladores urbanísticos na cidade.

A privatización da sanidade pública.

Como laminar á clase médica que se opón aos recortes e ás privatizacións

O Goberno de Alberto Núñez Feijóo comezou a aplicar en maio do 2009, nada máis chegar ao poder, unha calculada estratexia de eliminación dos profesionais sanitarios que non comulgaban cos seus plans de recortes e privatizacións na sanidade pública, para situar nos postos de mando intermedio dos hospitais galegos a médicos próximos ao ideario do Partido Popular.