Opinións

Aquí atoparedes metáforas, esbozos, soños, xuízos, epítomes, pareceres, candores, entusiasmos, se acaso unha revelación, mesmo un feitizo… compartímolas todas e todos, son todas nosas, as que irán dando forma a esta idea que é so iso: pezas soltas, illas, anotacións nun caderno en adiante. As nosas opinións.

O último

Un pouco de ira

“Esta sociedade, que non cre en nada nin ten nada afirmativo que ofrecer, atopou un modo xenial de xustificarse, pois ao fin hai un inimigo fixo que podemos afrontar xuntos”, reflexiona Ignacio Castro Rey sobre a covid19.

O último

Un pouco de ira

“Esta sociedade, que non cre en nada nin ten nada afirmativo que ofrecer, atopou un modo xenial de xustificarse, pois ao fin hai un inimigo fixo que podemos afrontar xuntos”, reflexiona Ignacio Castro Rey sobre a covid19.

Racismo e planificación urbana na Galiza post-covid19

O autor explica como a configuración das nosas cidades acaba por perpetuar determinadas inxustizas. “Parafraseando a Bryan Lee Jr., para cada inxustiza no mundo, hai unha arquitectura que foi planificada e deseñada para perpetuala.”

Procuramos outra mirada sobre o acontecer no país.

Zona franca non rexistrable

Unha reflexión de Ana Varela, do colectivo ecoloxista Petón do Lobo, sobre o futuro da loita veciñal contra o proxecto mineiro en Touro e O Pino.

A violencia imposible

A personaxe de Arthur Fleck está atravesada por mil violencias coma se fora un boneco vodú cheo de alfinetes. O punto do que parte a historia xa sería motivo de malestar e sufrimento sen necesidade dun trastorno mental diagnosticable, pero se hai unha estrutura clara no filme é a crecente acumulación. Aparece unha tensión con dúas posibilidades de final: o suicidio de Arthur Fleck ou o nacemento de Joker.

Retrato da violencia que vén?

Cando o protagonista baleira a neveira e métese dentro, despois dunha infinidade de humillacións, está a indicar que querería retirarse da presión incansable desta orde social que chamamos piadosamente capitalismo, coma se fose só un réxime de economía alleo á nosa alma. En realidade, quen non sentiu a urxencia de esconderse, talvez para sempre, dun réxime social omnipresente e cruel (na súa indiferenza) como poucos?

Quen arde, o monte ou nós?

Unha mirada a ‘O que arde’, o filme de Óliver Laxe no que todo arrecende e falan os feitos, unha película na que case nunca pasa nada, montada sobre imaxes tecidas cos fíos da ambigüidade.

O medo do día ao murmurio

“Quen mantén este compromiso espectral coa medula dos días, á forza ten que sentirse bastante só neste mundo ‘balcanizado’, parcelado ata niveis de autismo”. Reflexións ao redor do premio Nobel a Peter Handke, por Ignacio Castro Rey. “Handke segue aí para lembrarnos que, mentres a vida sexa mortal, todos os seus inimigos históricos son bonecos cos que debe xogar”.

Mil días no Courel: vencer o mal abrazándoo

Houbo un tempo no que algúns homes necesitaban descifrar os signos do destino e para logralo sentían a imperiosa obriga de penetrar en paraxes afastadas e misteriosas. Unha vez alí, acababan descubrindo que aquilo ao que se estaba destinado non se elixía…

Zona franca non rexistrable

Unha reflexión de Ana Varela, do colectivo ecoloxista Petón do Lobo, sobre o futuro da loita veciñal contra o proxecto mineiro en Touro e O Pino.

A violencia imposible

A personaxe de Arthur Fleck está atravesada por mil violencias coma se fora un boneco vodú cheo de alfinetes. O punto do que parte a historia xa sería motivo de malestar e sufrimento sen necesidade dun trastorno mental diagnosticable, pero se hai unha estrutura clara no filme é a crecente acumulación. Aparece unha tensión con dúas posibilidades de final: o suicidio de Arthur Fleck ou o nacemento de Joker.

Retrato da violencia que vén?

Cando o protagonista baleira a neveira e métese dentro, despois dunha infinidade de humillacións, está a indicar que querería retirarse da presión incansable desta orde social que chamamos piadosamente capitalismo, coma se fose só un réxime de economía alleo á nosa alma. En realidade, quen non sentiu a urxencia de esconderse, talvez para sempre, dun réxime social omnipresente e cruel (na súa indiferenza) como poucos?

Quen arde, o monte ou nós?

Unha mirada a ‘O que arde’, o filme de Óliver Laxe no que todo arrecende e falan os feitos, unha película na que case nunca pasa nada, montada sobre imaxes tecidas cos fíos da ambigüidade.

O medo do día ao murmurio

“Quen mantén este compromiso espectral coa medula dos días, á forza ten que sentirse bastante só neste mundo ‘balcanizado’, parcelado ata niveis de autismo”. Reflexións ao redor do premio Nobel a Peter Handke, por Ignacio Castro Rey. “Handke segue aí para lembrarnos que, mentres a vida sexa mortal, todos os seus inimigos históricos son bonecos cos que debe xogar”.

Mil días no Courel: vencer o mal abrazándoo

Houbo un tempo no que algúns homes necesitaban descifrar os signos do destino e para logralo sentían a imperiosa obriga de penetrar en paraxes afastadas e misteriosas. Unha vez alí, acababan descubrindo que aquilo ao que se estaba destinado non se elixía…