Opinións

Aquí atoparedes metáforas, esbozos, soños, xuízos, epítomes, pareceres, candores, entusiasmos, se acaso unha revelación, mesmo un feitizo… compartímolas todas e todos, son todas nosas, as que irán dando forma a esta idea que é so iso: pezas soltas, illas, anotacións nun caderno en adiante. As nosas opinións.

O último

O último

Só unha hora

Lembranzas en tren de Ignacio Castro sobre Isaac Díaz Pardo.

“O negro não existe. Tal como o branco não existe”

PARÊNTSE. Esta é a oitava parte da série ‘Os leóns Africanos’ que Cheykh Fayé começou a contar, mirando a história do ponto de vista dos leões e não do ponto de vista dos caçadores, como recomendara Chinua Achebe. Fazemos uma pausa para compreender Franz Fanon, um africano nascido na Martinica Francesa, através da leitura de Wallerstein da sua obra.

Os mega-incêndios, impossível os dominar

Face aos mega-fogos, o nosso pensamento sobre o fogo já não suporta, não serve para resolver a questão prática de como lidar com eles, adverte a autora, e recomenda um maior conhecimento das interacções humanas com o ecossistema.

Procuramos outra mirada sobre o acontecer no país.

Retrato da violencia que vén?

Cando o protagonista baleira a neveira e métese dentro, despois dunha infinidade de humillacións, está a indicar que querería retirarse da presión incansable desta orde social que chamamos piadosamente capitalismo, coma se fose só un réxime de economía alleo á nosa alma. En realidade, quen non sentiu a urxencia de esconderse, talvez para sempre, dun réxime social omnipresente e cruel (na súa indiferenza) como poucos?

Quen arde, o monte ou nós?

Unha mirada a ‘O que arde’, o filme de Óliver Laxe no que todo arrecende e falan os feitos, unha película na que case nunca pasa nada, montada sobre imaxes tecidas cos fíos da ambigüidade.

O medo do día ao murmurio

“Quen mantén este compromiso espectral coa medula dos días, á forza ten que sentirse bastante só neste mundo ‘balcanizado’, parcelado ata niveis de autismo”. Reflexións ao redor do premio Nobel a Peter Handke, por Ignacio Castro Rey. “Handke segue aí para lembrarnos que, mentres a vida sexa mortal, todos os seus inimigos históricos son bonecos cos que debe xogar”.

Mil días no Courel: vencer o mal abrazándoo

Houbo un tempo no que algúns homes necesitaban descifrar os signos do destino e para logralo sentían a imperiosa obriga de penetrar en paraxes afastadas e misteriosas. Unha vez alí, acababan descubrindo que aquilo ao que se estaba destinado non se elixía…

Dar e recibir

Un comentario sobre a integración que precisamos os inmigrantes e sobre as dificultades de asumir un discurso común… mentras o diálogo xa comezou e non vai parar.

Soar e pensar

Himnos escondidos, un artigo de Ignacio Castro Rey.

Retrato da violencia que vén?

Cando o protagonista baleira a neveira e métese dentro, despois dunha infinidade de humillacións, está a indicar que querería retirarse da presión incansable desta orde social que chamamos piadosamente capitalismo, coma se fose só un réxime de economía alleo á nosa alma. En realidade, quen non sentiu a urxencia de esconderse, talvez para sempre, dun réxime social omnipresente e cruel (na súa indiferenza) como poucos?

Quen arde, o monte ou nós?

Unha mirada a ‘O que arde’, o filme de Óliver Laxe no que todo arrecende e falan os feitos, unha película na que case nunca pasa nada, montada sobre imaxes tecidas cos fíos da ambigüidade.

O medo do día ao murmurio

“Quen mantén este compromiso espectral coa medula dos días, á forza ten que sentirse bastante só neste mundo ‘balcanizado’, parcelado ata niveis de autismo”. Reflexións ao redor do premio Nobel a Peter Handke, por Ignacio Castro Rey. “Handke segue aí para lembrarnos que, mentres a vida sexa mortal, todos os seus inimigos históricos son bonecos cos que debe xogar”.

Mil días no Courel: vencer o mal abrazándoo

Houbo un tempo no que algúns homes necesitaban descifrar os signos do destino e para logralo sentían a imperiosa obriga de penetrar en paraxes afastadas e misteriosas. Unha vez alí, acababan descubrindo que aquilo ao que se estaba destinado non se elixía…

Dar e recibir

Un comentario sobre a integración que precisamos os inmigrantes e sobre as dificultades de asumir un discurso común… mentras o diálogo xa comezou e non vai parar.

Soar e pensar

Himnos escondidos, un artigo de Ignacio Castro Rey.