Opinións

Aquí atoparedes metáforas, esbozos, soños, xuízos, epítomes, pareceres, candores, entusiasmos, se acaso unha revelación, mesmo un feitizo… compartímolas todas e todos, son todas nosas, as que irán dando forma a esta idea que é so iso: pezas soltas, illas, anotacións nun caderno en adiante. As nosas opinións.

O último

Responsabilidade e xustiza

“De novo unha cuestión boliviana sitúa á rexión e ás organizacións internacionais ante o seu espello. Atentar contra a democracia require respostas, e garantías para a non repetición.” Un artigo de María Lois.

O último

Responsabilidade e xustiza

“De novo unha cuestión boliviana sitúa á rexión e ás organizacións internacionais ante o seu espello. Atentar contra a democracia require respostas, e garantías para a non repetición.” Un artigo de María Lois.

Procuramos outra mirada sobre o acontecer no país.

Unidade e mobilización para parar Touro

Diante dunha Xunta favorable ao proxecto mineiro, a resposta veciñal (e a proximidade das eleccións) foron determinantes para o éxito da protesta, consideran na Plataforma en Defensa da Ría de Arousa. E piden seguir loitando para que a antiga mina sexa restaurada e cancelar os dereitos mineiros.

Tedio de fazañas bélicas

Ignacio Castro Rey sobre ‘1917′, o filme de Sam Mendes: esta nulidade do contido, sumada ao seu indubidable enxeño narrativo, será a condición masiva do seu éxito.

Zona franca non rexistrable

Unha reflexión de Ana Varela, do colectivo ecoloxista Petón do Lobo, sobre o futuro da loita veciñal contra o proxecto mineiro en Touro e O Pino.

A violencia imposible

A personaxe de Arthur Fleck está atravesada por mil violencias coma se fora un boneco vodú cheo de alfinetes. O punto do que parte a historia xa sería motivo de malestar e sufrimento sen necesidade dun trastorno mental diagnosticable, pero se hai unha estrutura clara no filme é a crecente acumulación. Aparece unha tensión con dúas posibilidades de final: o suicidio de Arthur Fleck ou o nacemento de Joker.

Retrato da violencia que vén?

Cando o protagonista baleira a neveira e métese dentro, despois dunha infinidade de humillacións, está a indicar que querería retirarse da presión incansable desta orde social que chamamos piadosamente capitalismo, coma se fose só un réxime de economía alleo á nosa alma. En realidade, quen non sentiu a urxencia de esconderse, talvez para sempre, dun réxime social omnipresente e cruel (na súa indiferenza) como poucos?

Quen arde, o monte ou nós?

Unha mirada a ‘O que arde’, o filme de Óliver Laxe no que todo arrecende e falan os feitos, unha película na que case nunca pasa nada, montada sobre imaxes tecidas cos fíos da ambigüidade.

Unidade e mobilización para parar Touro

Diante dunha Xunta favorable ao proxecto mineiro, a resposta veciñal (e a proximidade das eleccións) foron determinantes para o éxito da protesta, consideran na Plataforma en Defensa da Ría de Arousa. E piden seguir loitando para que a antiga mina sexa restaurada e cancelar os dereitos mineiros.

Tedio de fazañas bélicas

Ignacio Castro Rey sobre ‘1917′, o filme de Sam Mendes: esta nulidade do contido, sumada ao seu indubidable enxeño narrativo, será a condición masiva do seu éxito.

Zona franca non rexistrable

Unha reflexión de Ana Varela, do colectivo ecoloxista Petón do Lobo, sobre o futuro da loita veciñal contra o proxecto mineiro en Touro e O Pino.

A violencia imposible

A personaxe de Arthur Fleck está atravesada por mil violencias coma se fora un boneco vodú cheo de alfinetes. O punto do que parte a historia xa sería motivo de malestar e sufrimento sen necesidade dun trastorno mental diagnosticable, pero se hai unha estrutura clara no filme é a crecente acumulación. Aparece unha tensión con dúas posibilidades de final: o suicidio de Arthur Fleck ou o nacemento de Joker.

Retrato da violencia que vén?

Cando o protagonista baleira a neveira e métese dentro, despois dunha infinidade de humillacións, está a indicar que querería retirarse da presión incansable desta orde social que chamamos piadosamente capitalismo, coma se fose só un réxime de economía alleo á nosa alma. En realidade, quen non sentiu a urxencia de esconderse, talvez para sempre, dun réxime social omnipresente e cruel (na súa indiferenza) como poucos?

Quen arde, o monte ou nós?

Unha mirada a ‘O que arde’, o filme de Óliver Laxe no que todo arrecende e falan os feitos, unha película na que case nunca pasa nada, montada sobre imaxes tecidas cos fíos da ambigüidade.