Consultorio literario

Debo ir recitar a un concello que non paga pero que me convida a xantar co alcalde?

Minia Remorenda & Pinga Lazurca

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on google
Google+
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on telegram
Telegram
Share on email
Email
Share on facebook
Share on twitter
Share on google
Share on whatsapp
Share on telegram
Share on email

Queridas amigas e amigos:

Remorenda e Lazurca volvemos a esta sección que acollestes con tanto afecto para solucionar outra das moitas, e moi interesantes, consultas que apareceron na nosa caixa de correo nestes días. De novo saudámosvos, amantes das letras e pretendentes da palabra escrita, con agarimo sincero. Menos a aquelas persoas que atribuídes todo tipo de frases a Paulo Coelho. Dádelle un respiro, por favor, el xa ten dabondo co seu.

Desta volta atendemos con emoción a consulta de Versolibrista con descendente, que así se presenta na súa misiva, na que nos pregunta:

Debo participar recitando a miña obra nun acto moi bonito moi bonito moi bonito organizado por unha corporación municipal que non me pode pagar, pero que me invita a xantar co alcalde?

Ah! A eterna pregunta! Esta cuestión ten provocado non poucas conversas entre escritores e escritoras de todos os tempos e lugares. Xa Flauvert e Maupassant na súa correspondencia departían acotío sobre este contumaz asunto. O avellentado Flauvert escribíalle, con toda sinceridade, o 17 de xullo de 1878 ao seu amigo “como hei de ir eu, amigo, meu, recitarlle gratis ao conde de Mac Mahon, se non teño máis que tres moedas no peto e dúas vounas gastar no selo desta carta?”.

No ámbito galego, esta cuestión era adoito tema de enfrontamentos, algún deles gravísimo, entre Rosalía e Murguía, pois a de Padrón deixou plantados en varias ocasións a distintos alcaldes casteláns que requirían da súa presenza para dar esplendor ás súas cuchipandas sen gastar. Ela mesma escribía nunha nota manuscrita que se conserva, medio queimada, na casa-museo da escritora: “Manolo, para comer, en cas miña nai nunca faltaron ovos e patacas. O que eu necesito son uns reais para ir sacar unhas fotos para promoción, que non teño máis ca unha”.

Consultorio Literario de Minia Remorenda e Pinga Lazurca

Con estes antecedentes, querida Versolibrista, embárganos a emoción ao tratar nesta humilde páxina este tema tan candente. Lazurca e Remorenda coincidimos en que a resposta breve é NON. Non debes ir recitar gratis, por moi sedutor que resulte sentar á mesa cun cargo político. Cando menos non debes tomalo como norma. Nada ten de malo respectar e facer respectar o teu traballo de poeta se queres dedicarte a el de maneira profesional. Da mesma maneira que os fontaneiros que visitaban o Pazo de Meirás en tempos de Dona Emilia, cobraban relixiosamente (certo é que, sendo francos, xa deixaron de cobrar, pero iso é outro tema do que non imos falar agora…).

Traballar gratis está ben como anécdota para contar aos netos, ou para fachendear na taberna (“pois eu un día… traballei gratis!”). É tamén moi respectable facelo de maneira esporádica en segundo que sitios; sempre hai algunha causa no que é benvido o compromiso de poetas e fontaneiros. Pero que o teu pago sexa xantar cunha autoridade, fala mal de ti e da autoridade. Quen máis certeiramente expresou isto foi o finado de Lao-Tse, moito insistía en que é mellor ensinar ás poetas a pescar que invitalas a unha robaliza un día.

Querida Versolibrista, entendemos que queres facerte un oco na xungla que é o directo lírico galego, pero se valoras o teu traballo, serás valorada. E algún día poderás mesmo convidar a xantar a alcaldesas, concelleiros, parlamentarias de todo rango e condición, directores de banco e mesmo a presidentas da Xunta. E a comer ben, como está afeita esa xente.

Sempre hai algunha causa no que é benvido o compromiso de poetas e fontaneiros. Pero que o teu pago sexa xantar cunha autoridade, fala mal de ti e da autoridade.

Se malia estes nosos exquisitos consellos, non podes reprimir as ganas de recitar de balde, o mellor é que te achegues á taberna máis cercana á túa casa e lle fagas o favor de montarlle alí un show gratuíto, que che han retribuír como mereces, porque os taberneiros son menos hipócritas que a clase política en xeral. Ou sexa, que se o fas ben hanche convidar ás cañas e se o fas mal hanche convidar a que te vaias.

Agardamos que a nosa ilustrada resposta dese boa conta das túas inquedanzas e que continúes pola senda da poesía ata que chegues a final de mes. Dende alí, abrazámoste afectuosamente Minia Remorenda e Pinga Lazurca.

Vigo, 12 de xullo

Minia Remorenda & Pinga Lazurca

Minia Remorenda & Pinga Lazurca

Minia Remorenda e Pinga Lazurca son os pseudónimos baixo os que escriben esta sección dúas autoras de referencia das nosas letras. Mulleres de éxito absoluto, empoderadas ata as cellas na literatura e na vida, atenden presente consultorio literario para xoves poetas dende o coñecemento e a experiencia. Ámbas as dúas levan ao lombo unha longa traxectoria, mais prefiren ocultar o seu nome para evitar as consecuencias naturais que poida traerlles o revelado das crudas realidades do sistema literario, as cales expoñen sen pudor a aquelas persoas que se dirixen a elas buscando consello.

Queridas portadoras do virus da escritura, se vos quita o sono calquera dúbida relativa ó oficio podedes dirixirvos a nós, que todo o sabemos, na seguinte dirección: colaboradoras@adiante.gal

Debo confesar á miña nai e ó meu pai que son poeta?

CONSULTORIO LITERARIO. Minia Remorenda e Pinga Lazurca dan resposta ó drama que nos confesa un amigo descoñecido que oculta o seu verdadeiro nome, e ben que fai, baixo o alcume poeta pasivo na súa primeira entrega deste consultorio. Minia Remorenda e Pinga Lazurca son os pseudónimos baixo os que escriben esta sección dúas autoras de referencia das nosas letras. Mulleres de éxito absoluto, empoderadas ata as cellas na literatura e na vida.

Outras opinións

Outras opinións

Deixe um comentário

Deixe um comentário