Ritos e matrias

Héctor Tejón

“…unha nación é unha comunidade construída socialmente, é decir, imaxinada polas persoas que se perciben a si mesmas coma parte dese grupo” 

Benedict Anderson

Unha máxima da politoloxía di que non existe política sen ritual, sen ter porque quedar esta relegada exclusivamente a este campo. O ritual xorde como forma de comunicación. Expresión simbólica daquilo ao que os participantes conceden un significado especial; sexa coma mostra de solidariedade, integración, forma de construír significado dos actos dun grupo ou comunidade ou algo tan atávico e funcional coma destruír a imaxe pública do inimigo (neste punto, cabe mencionar a forma de estigmatizar ó diferente ou estraño. Coma queda a diario reflectido na elaboración da maximízaa dos refuxiados e migran tes de procedencias racial izadas).

O día 25 de xullo é o chamado día da patria ou de Galiza. Un día onde o ritualismo endominga as rúas da capital do país; manifestacións, mitins festivos, paparotas, fin de festa lúdico e folclórico. Moitos dos seus compoñentes simbólicos están presentes e dispersos todo o ano. Mais o dia da patria cohesionan nun lugar (maioritariamente a capital do país) e integran nun festexo (exaltación dun feito diferencial) o que a diario semella oprimido e, no caso do independentismo galego, perseguido e estigmatizado. Non se pode escapar que o citado día ten un elevado contido político. Non so pola manifestación popular dese feito diferencial do “ser galego”, se non por esa especie de leirismo político onde cada partido aproveita o dia para mostrar seu músculo particular así coma seu xeito de entender e querer a Galiza.

Todos os anos os mesmos ritos, nas mesmas rúas, no mesmo lugar. Todos os anos as mesmas discusións simbólicas sobre a manifestación unitaria, autodeterminación, soberanía e un longo etcétera pola loita de probar quen é “o mais galego”. E nos últimos tempos agroma unha especie de oportunismo metafórico. Non so daqueles que falan de nacionalismo excluínte (que os hai, coma o español) se non desa nova ficción política que é o concepto “matria”. Sen dúbida, é fundamental soterrar o patriarcado, descabezar o falocentrismo que oprime, doma e castiga polo mero feito de ser muller ou un outro home. Ninguén o debería poñer en dúbida. Pero a día de hoxe, matria non significa nada. Nada que non sexan asasinatos do corpo muller.

Nada que non sexa unha división sexual do traballo desvalorizada e sobrecargada no ámbito domestico, precarizada no ámbito publico. Matria, curiosamente, so é algo cando a muller cunha posición de clase privilexiada (sobre todo no eido político) ocupa un lugar masculinizado ou sigue desenvolvendo a mesma metodoloxía política pero cun xénero diferente.

Envolverse na bandeira da matria é estar espida. Ou oca. Pois coma bo significante baleiro, non existe realidade plausíbel que o sustente. Ten que encherse para que non calquera poida empregalo no seu uso e beneficio de parte aproveitando o momento actual de suceso feminista. A matria é unha ficción que axuda a camiñar. Sempre e cando se constrúa en praxes e lugares alén do competitivo, binario e oportunista político. Do mesmo xeito, as arelas soberanas dun destino de mudanza compartido non poden ser sinaladas coma excluíntes pola caterva española na Galiza e o magma españolista no estado, quen as oprimen e criminalizan.

E pode que este sexa o testamento dun país da zona do non-ser. Unha matria oportunista e inexistente e unha soberanía imaxinada nunca efectuada. Ou pode que non. Nas nosas mans está, alén de baleiras abstraccións…

A Coruña, 27 de xullo

Héctor Tejón Sáez

Héctor Tejón Sáez

A Coruña, 1981. É licenciado e doutorando en Socioloxía pola Universidade da Coruña. Desenvolveu gran parte da súa carreira profesional coma investigador social e docente na Facultade de Socioloxía da Coruña. É co-autor do libro La Siniestrabilidad Vial:Un problema desconocido e artigos en diversas publicacións electrónicas. Presentador programa de radio Está a pasar na radio comunitaria CUAC FM. Cursando na actualidade o Grao de Ciencia Política e da Administración pola UNED. @htejon.

Héctor Tejón Sáez, nado na Coruña en 1981.

Profecías non cumpridas

Segundo dados do IGE, desde 2012 ao 2017 o aumento de contratacions temporais a tempo parcial é unha tendencia. Creceron un 60%. Os contratos indefinidos ficaron nun 10% dos contratos nese mesmo período. O modelo (im)produtivo de tapas, cañas, camas e coches non dá para moito mais. Fálase moito de emprego, pero non da vida. Da vida que rouba un salario.

Héctor Tejón Sáez, nado na Coruña en 1981.

Breve bitácora urbana

O informal da rúa. Do pensamento vivo. Das preguntas sen resposta. Mudou nunha oportunidade electoral, que non política, para o desprazamento “dos de sempre” por esa especie de novidade de mercado electoral que se demostrou, segundo a cidade, escasa e claramente herdeira das formas, vicios e conductas políticas formadas no azar dos tempos.

Deixe um comentário