Si berramos todas xuntas...

Carta dunha traballadora do SAF de Chantada

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on google
Google+
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on telegram
Telegram
Share on email
Email
Share on facebook
Share on twitter
Share on google
Share on whatsapp
Share on telegram
Share on email

Chantada | 27 de abril. Ola, vouvos contar unha historia, a miña:

Levo 15 anos da miña vida adicándome a profesión máis gratificante que poida haber, o coidado dos nosos maiores.

Pero tamén é a mais menosprezada, ignorada e ninguneada.

Os últimos 10 anos paseinos traballando para o Concello de Chantada. Os primeiros anos foron bastante bos, pero nos últimos tempos empezaron a xurdir unha serie de problemas, e según eles, TODOS eran culpa das auxiliares.

Acusóusenos de todo o malo, habido e por haber, e “encontraron” a solución: PRIVATIZAR O SERVIZO.

Dende o primeiro momento, as traballadoras opuxémonos con todas as armas das que puidemos contar. Fixemos folga, cuns servizos mínimos do 96%, que mais tarde foron condenados xudicialmente, e suspendémola cando apareceu esta praga que estamos a vivir.

Chamóusenos de todo: pancarteras, insolidarias, etc. Nos últimos días tivemos que escoitar acusacións por parte do concello que chegaron a ser incribles e intolerables.

A primeiros de marzo tiven a grata sorpresa de recibir un burofax da nosa “querida” empresa, á que se nos botou de cabeza, comunicándome un despido disciplinario por “baixo rendemento”. ¿Sabedes o bo da historia? Que levo dende o 29 de agosto de baixa e a empresa empezou o 14 de setembro. ¿Alguén me pode dicir como se fai para render estando de baixa?

Dita empresa, Samain (Clece), tamén fixo o mesmo coa miña compañeira Elisabeth un mes antes.

Durante todo o tempo que levo de baixa nin a empresa nin a súa mutua se puso en contacto comigo para saber que me pasara o como estaba.

Levo todo este tempo entre médicos e fisioterapeutas pagados polo meu bolsillo para apurar a miña recuperación.

A día de hoxe, teño un sentimento de rabia e impotencia tan grande….!

Este sentimento increméntase ó ter que dicirlles os meus “velliños”, que estiveron todo este tempo, pendentes de min, que estou, de momento, fora da empresa.

Quero agradecerlles o seu apoio ás miñas compañeiras do SAF Chantada. Sen elas seria todo máis difícil. Tamén á miña xente e a todas as que se preocuparon por saber como estaba.

Pero, sobre todo, quero darlle as grazas á Plataforma SAF Galiza por brindarnos toda a súa axuda e apoio, á miña compañeira e a min, sen coñecernos de nada .

Si fala unha soa, non se nos vai a oír, pero si berramos todas xuntas, non lles quedará máis remedio que escoitarnos.

Por iso é tan importante a nosa unión. Hoxe tocounos a nós, pero mañá pode ser calquera das que vos adicades a este traballo.

Ángeles. Un saúdo e FORZA SAF!!!

Nota de prensa ante os despidos

Trala privatización do servizo de axuda ao fogar está a pasar o que esperábamos: despidos, violación de dereitos e precariedade.

As nosas compañeiras do SAF CHANTADA, Elisabeth e Ángeles, foron despedidas pola empresa SAMAIN (CLECE) alegando baixo rendemento, atopándose de baixa.

Non son as únicas despedidas deste xeito irregular. Noutros concellos, como o de Ourense está a pasar o mesmo.

A empresa CLECE trata de acadar o máximo beneficio posible a costa dos dereitos das traballadoras, instaurando a precariedade, violando dereitos e non respectando as condicións previas que as traballadoras tiñan no concello, cando así o establece a lei.

Todo isto co visto bo dos alcaldes e gobernos locais responsables das privatizacións, e que miran cara outro lado ante estes incumprimentos graves da concesión.

Antes da privatización, o alcalde de Chantada asegurounos que as condicións ian ser as mesmas, que iamos a estar millor. Unha vez mais, comprobamos que todo foi unha mentira co único obxectivo de converter o servizo de axuda no fogar nun negocio para CLECE. Trala privatización o goberno local aumentou a partida para o servizo, converténdose nun servizo mais caro para todas e todos, pero cunha asistencia moito peor para as usuarias e usuarios.

Pese ao aumento presupuestario, séguese sen facilitar EPIS (non son só mascaras e luvas) ás profesionais, co conseguinte risco para usuarias e traballadoras.

Non se abonan quilómetros que antes se pagaban, e a partida por quilómetro baixou, pese a ter unhas das peores corredoiras (non se lles pode chamar estradas) entre as parroquias do municipio, con conseguinte prexuízo para os vehículos das traballadoras que a diario teñen que recorrelas.

O alcalde D. Manuel Lorenzo Varela e o seu grupo seguen a mirar cara outro lado ante tanta desfeita, incluso regalándolle a CLECE un local público durante 5 meses, cando tiña que ter local propio para desenrolar a súa actividade según constaba nos pregos.

As traballadoras non nos imos render e acudiremos onde teñamos que acudir para defender os nosos dereitos, e seguiremos a denunciar a prestación dun mal servizo cun coste moi superior ao que tiñamos antes da privatización. Todas sabemos que este sobrecoste é o beneficio para CLECE.

Esiximos a readmisión das compañeiras e que o gobernos local esíxanlle responsabilidades a CLECE.

(22 de marzo de 2021, traballadoras do SAF de Chantada)

Deixe um comentário

Deixe um comentário