A guerra segue lonxe da guerra

Nour B.

Facebook
Twitter
Google+
WhatsApp
Telegram
Email

Esta é unha historia entre 14 millóns de historias. Entre as refuxiadas e os refuxiados sirios cada un dos que conseguiron saír do país ten a súa propia historia. É difícil traducir calquera destas historias para un público como vostedes. A súa dor…

Mais isto é o que aconteceu:

Camar significa Lúa. Tiña 14 anos cando a guerra estalou. Tiña unha vida fermosa mentres ía ao instituto e vivía coa súa familia. Non pasou hai tanto tempo. Era o mes de outubro de 2012, un día calquera camiño da escola. Había guerra, pero Camar era valente e saíu da casa camiño da escola. A cen metros da porta da escola estoupou un coche bomba. Booom!!!

Camar foi golpeada pola metralla. Seus pés quedaron malferidos. Levárona ao hospital e foi operada. Nas pernas quedáronlle fragmentos da metralla, tamén as súas pernas están mal. Os médicos din que volverá camiñar, pero durante un ano non pode. Cóidana na casa, a familia, pero a guerra devastou a cidade e todos teñen que marchar. Non só precisan comidas, necesitan seguir co tratamento de Camar. Dixéronlles que un par de operacións máis e a nena volvería camiñar. A vida está cara e a asistencia médica, tamén. A familia moveuse e por fin, no 2015, case tres anos despois, Camar volveu ser operada. Pero tería que seguir coa rehabilitación e fisioterapia permanente.

A guerra faise máis dura e teñen que marchar de Siria. Fixeron unha viaxe longa e perigosa até de dez días até Turquía na procura dun tratamento para Camar e seguridade para todos. Foi en 2016 cando o intentaron. Pero non os deixaron pasar. O pai e os irmáns de Camar foron golpeados polo Exército turco. Os turcos din que non queren máis sirios alá.

Nour, no centro con pano branco, nas xornadas sobre inmigración o domingo no Centro Social O Sar, en Compostela.

Metéronos nun campo de refuxiados. Intentaron convencer ás autoridades turcas de que Camar necesitaba ir a un hospital. Tiña que someterse a unha terceira operación para recuperar a capacidade de camiñar. E ademais necesita a axuda dunha fisioterapeuta un par de veces por semana.

Pasou un mes e a resposta que recibiron foi: “Non hai tratamento gratuíto para os sirios, teredes que pagalo todo e sen desconto, podemos axudala cos fisioterapeutas, pero só unha vez por semana e só durante dous meses”. Un dos irmáns topou traballo para pagar o tratamento de Camar. As condicións eran estas: unha xornada de 14 horas e un 30% menos de salario que calquera turco “porque ti tes un lugar para durmir no campo, pero un rapaz turco terá que vivir de aluguer”.

Pasaron cinco anos desde a explosión e Camar non puido seguir estudando. Perdeu todo: a saúde, a casa, os seus recordos de nena. Camar vai cumprir 21 anos, aprende turco para poder defenderse pero todos os días escoita o mesmo: “Os sirios tedes que volver para siria, ese é o voso país”. E dóelle. Esa dor é a súa experiencia do racismo. Malia todo, a familia está xunta e tranquila. En Siria, nunca se sabe cando vai caer unha bomba ou alguén disparará cando pases ou haberá un incendio ou un coche bomba esperando.

Camar aprende turco e espera poder operarse pronto nun hospital turco para volver camiñar. Esta é unha historia entre 14 millóns de historias.

A Coruña, 28 de novembro.

Nour B.

Nour B.

1997, Dier-ez-Zor (Siria). Refuxiada. Estudante de grado de Arquitectura Técnica e Economía na UDC. Publicou colaboracións literarias nas páxinas do diario sirio Al-Forat.

Fuxindo do Paraíso (Meriam, e III)

Nour Boukrou completa o relato da fuxida dunha moza siria do horror da guerra. A historia de Meriam condensa algunhas historias de vidas rotas pola perda da familia, do fogar e dunha patria.

“Coida de ti” (Meriam, II)

Segunda entrega da historia de Meriam. Do que vivíu en Siria antes de fuxir e de como lembra o que alí sucedeu e sucede. Nota da autora: esta historia está baseada en feitos que sucederon realmente.

Meriam (I)

Eles rin. “A revolución triunfará pronto e o presidente terá que fuxir. Non teñas medo. Que che pasa?” Estou farta. Todos os días escoito o mesmo. Non hai cambios. As cousas só empeoran. Segue morrendo xente. “Eu só quero ir a casa tan pronto como sexa posíbel”. Mohamed advirte que terei que esperar. O camiño é perigoso. Ali conta que a semana anterior, despois da oración do venres, a xente volveu saír e ocupar a praza como de costume. Despois houbo unha explosión. “Remataron os finximentos”, di Ali.