Un idioma para todes

Alex Pernas

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on google
Google+
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on telegram
Telegram
Share on email
Email
Share on facebook
Share on twitter
Share on google
Share on whatsapp
Share on telegram
Share on email

Deixando un momento de lado, aínda que sen restarlle importancia por isto, a existencia de máis xéneros cá o masculino e o feminino, e centrándonos só nun punto de vista lingüístico, a modificación da linguaxe utilizada para evitar que esta sexa predominantemente masculina é algo que acontece dende hai xa bastante tempo. Á hora de definir un grupo de individuos mediante a utilización do plural, unha constante na sociedade patriarcal é facelo mediante a utilización do xénero masculino: “somos todos”, ou “é o home” (entendendo home coma conxunto da humanidade), en lugar de “somos todas” ou “é a muller”.

Isto quíxose cambiar de diversas formas, as máis comúns ata o de agora son a utilización dunha alternativa sen xénero como “é a humanidade”, ou a utilización dos dous xéneros de forma redundante, coma por exemplo “somos todos e todas” ou “somos todas e todos”. Sempre hai quen se opón a isto, afirmando que é absurdo reiterar e utilizar máis palabras do necesario cando só precisamos dunha; persoas que na maioría dos casos, ao propoñerlles a utilización da forma feminina en lugar da masculina, desbotan esta posibilidade, chegando a sentirse ofendidos nalgúns casos, curiosamente sen se dar conta ao mesmo tempo da ofensa que pode resultar para moitas mulleres a utilización da forma masculina en exclusiva.

“Nunha primeira escoita ou lectura, todes pode soar raro xa que non estamos afeitos, mais de igual forma tampouco o estabamos á utilización redundante dos dous xéneros”

Entre as opcións propostas, ademais da que avoga pola reiteración, está a de utilizar o xénero acorde ao número de persoas aos que se refira, sendo escollido o masculino cando hai máis homes, e o feminino cando hai máis mulleres; incluso a utilización dun dos dous unicamente, mais facéndoo de forma indistinta, intentando que sexa equitativo o uso dun e mailo doutro. Existe ademais outra forma que moitas persoas están comezando a utilizar con máis asiduidade. Consiste no uso dunha forma neutra: non dicir “todos e todas”, senón “todes”, non dicir “as nenas e os nenos saudaban aos amigos e ás amigas”, senón “es nenes saudaban aes amigues”. Nunha primeira escoita ou lectura pode soar raro, xa que non estamos afeitos a isto, mais de igual forma tampouco o estabamos á utilización redundante dos dous xéneros, e agora parece que xa vai soando algo mellor.

Coma nos casos anteriores, neste tamén hai persoas que se opoñen, esgrimindo diversos motivos. Se cadra un dos máis abundantes é a deturpación da lingua. Afirman que o idioma non está feito desa forma, preguntan por que utilizar palabras que non existen en troques doutras que xa están aí, aínda que sexan usadas de forma redundante. O que me pregunto eu é o seguinte: é a lingua a que fai pobo, ou é o pobo quen fai a lingua?

“É a lingua a que fai pobo, ou é o pobo quen fai a lingua?”

A nosa lingua foi forxada durante séculos de forma variable. Existen moitas diferenzas dialectais, moitas formas de pronunciar as mesmas palabras, e mesmo algunhas que só existen en certos lugares e son utilizadas para describir a mesma cousa que noutra zona do país chaman dunha forma diferente. Se o idioma está en constante evolución, e consideramos que hoxe en día é necesario rexeitar a utilización do masculino plural para referirse a grupos que tamén conteñen mulleres, por que non modificar o noso idioma e adecualo ao que desexamos? Tan penoso agravio sería?

Esta nova forma de utilización da lingua é algo a ter en conta, en prol dunha sociedade e un idioma máis feministas, que vaian rematando en todos os aspectos coas desigualdades de xénero. Se cadra o cambio non é rápido nin sinxelo, nin todas as persoas estarán de acordo ou farán a mudanza de primeiras, mais tal vez debamos facer o esforzo para orientarnos cara esta nova utilización da lingua. Quen sabe, se cadra este será o futuro do idioma.

A Coruña, 26 de outubro. 

Alex Pernas

Alex Pernas

A Coruña, 1986. Enxeñeiro de software, músico, poeta e activista polos dereitos dos animais. Autor da novela Xarfas.

Deixe um comentário

Deixe um comentário