Xornalismo de degustación

Laura Rios Batista

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on google
Google+
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on telegram
Telegram
Share on email
Email
Share on facebook
Share on twitter
Share on google
Share on whatsapp
Share on telegram
Share on email

Se nas cociñas a preparación dos pratos pasa de 3 horas a 30 minutos, estes sairán mal, saberán aínda peor e os comensais acabarán desenvolvendo un gusto pésimo. O mesmo pasa nas redaccións dos xornais, é imposible que unha noticia rápida poida ser contextualizada e interpretada pola persoa que a elabora, menos se é un refrito dunha axencia. Parece que un/unha xornalista xa non vale o que a súa axenda de contactos ou o seu talento, senón a súa capacidade de alimentar a un público con papilas gustativas deterioradas. A culpa desta deformación non é dos/das profesionais que traballan detrás dos fogóns, tampouco de quen degusta os nosos alimentos, entón de quen é? Dunha estúpida dinámica viciosa. Permítanme explicarme:

A comida barata acaba saíndo cara e aínda que a perda de calidade non se ve reflectida nos beneficios dos grandes restaurantes xornalísticos si se ve na escaseza de variedade do menú; noticias repetitivas que deixan sempre o mesmo sabor de boca, unha cociña chea de bolseiros e bolseiras e unha sociedade en eterna ebulición. Ocorreríaselle a vostedes ir a calquera establecemento, comer ata encher o bandullo, e saír liscando do lugar? Entón por que si facelo nun xornal en liña? A caso existen traballos que se pagan e outros que non? Que criterio protexe o simpa na rede?

Ben certo é que os xornais reciben rédito por ofrecer publicidade, pero non nos cheira a podre que determinadas empresas nutran o mesón no que comemos? Por que non pagar polo que consumimos?

“Nunha sociedade da información rápida, os contidos feitos a lume lento quedan desbancados a mesas reservadas para privilexiados con tempo, ganas, formación e gusto de lector ou lectora habitual”

Un xornalismo ben pagado implica a utilización de ingredientes excelentes e cociñeiros/as con tempo e ganas de primeiro, segundo, sobremesa, café e chupito. A imposición de muros de pago é a solución máis xusta para cociña e clientela e para un xornalismo e un exercicio democrático sans. Pero como reaccionaría o público ante eles? Esquivándoos, seguro.

Os xornais máis potentes serían os máis capacitados para implantar estas medidas, isto desviaría as masas cara diarios que non os impuxesen o que se traduciría en incerteza nun sector, xa de por si, cambiante. Ademais, xurdirían páxinas web piratas dedicadas a roubar os contidos de pago para ofrecelos a cambio de beneficios, de novo, vencellados á publicidade.

Se abandonamos os padais menos esixentes e viramos os ollos cara os usuarios máis gourmet, veremos que son máis selectos, mais comprometidos, pero tamén menos numerosos. Nunha sociedade da información rápida, os contidos feitos a lume lento quedan desbancados a mesas reservadas para privilexiados con tempo, ganas, formación e gusto de lector ou lectora habitual.

Quizás nesta parte do comedor pagar por un contido de calidade fose máis aceptado, pero tamén restrinxiría a fluidez entre ambas partes do abano culinario. A imposición de muros de pago é a única saída para un xornalismo cuxa credibilidade está en decadencia, pero a súa implantación trae consigo unha serie de pratos rotos que a profesión terá que pagar aos poucos.

Compostela, marzo de 2020.

A autora

Laura Rios Batista

Laura Rios Batista

Ribeira, 2000. Estuda xornalismo na Universidade de Santiago de Compostela e soña con converterse nunha boa profesional da información. No tempo de lecer adoita tocar a pandeireta como pasatempo e gozar de todos os estilos musicais que se lle ofrezan.

#xornalismo

Outras opinións

Deixe um comentário

Deixe um comentário