Falar desde a frustración

Emma Pedreira

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on google
Google+
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on telegram
Telegram
Share on email
Email
Share on facebook
Share on twitter
Share on google
Share on whatsapp
Share on telegram
Share on email

Todas estamos atadas de mans no que atinxe as nosas posibles vidas. Todas somos unhas frustradas do camiño da esquerda cando escollemos o da dereita. No meu primeiro mes como universitaria un profesor frustrado encargouse de inocularme a súa frustración e, aquí estou, vinte anos despois, non sendo a profesora que soñaba cando daba clases a todos os clics, pinipones e bonecas da casa. Son unha escritora que realmente é unha funcionaria que en realidade é unha docente frustrada. Son unha muller de familia cando por baixo diso son unha viaxeira solitaria fumadora compulsiva frustrada. Son a que non danzou, non aprendeu a tocar nada de mérito e cociña para a supervivencia. Eu asúmoo. Agora tócavos ao resto.

Moitxs escritorxs frustradxs foron profes durante todo o tempo que durou a miña carreira de filóloga e aspirante a escritora. Cada vez que gañaba un premio “perdía” unha materia. A frustración e a suspicacia son irmás siamesas por baixo da pel das persoas e a vacina, tan simple como a humildade, aínda está por comercializarse, porque existir xa existe.

Agora veñen os grandes atentados desde a atalaia da frustración. O quero e non podo como escopeta e francotiradorxs apostadxs no gume das redes sociais. Gústame por diante, mira que cousas pasan por atrás.

“Luxa as túas mans, vén aquí e traballa, coñece, cheira, degusta, traga”

Falar desde a frustración ten camiño de amargura. Primeiro a incontención no crerse mellor (crerse especial está ben, cultivémolo como facemos coa boa horta que dá froito) e despois a cegueira, esa que impide ser consciente de que se fala sen saber e sen estar presente nos procesos que se critican, que se opina sen coñecer os adentros e que toda teoría require dun traballo de campo in situ, dun ensaio e erro e de un lúxate as mans. Queres isto? Luxa as túas mans, vén aquí e traballa, coñece, cheira, degusta, traga.

Falar desde a frustración é rosmar. É pontificar sobre a autorrelixión ególatra e chorar porque ninguén máis ca ti comunga nesa fe porque ninguén máis se representa no teu. Mira o que fas, mira o que fixeches. Víchelo? En serio? Estabas aí para saber que nese exacto momento fixen ou dixen algo reprobable para o teu éxito? Se cadra se vivísemos en casas de cristal a frustración caería como unha folla murcha e daría paso ao abrocho da envexa, alimentada con pinguelas de mediocridade e que, ás veces, esmorece un pouco pola falta de autocrítica ou un regado contundente de estudo e de traballo reais. Hai que sachar, colegas. As flores vivas teñen terra porca e estrume por baixo.

Eu convido a quen adoita facer desde o seu inmobilismo confortable estes vestidos de babuxa recendentes a agrume a que poña a funda de traballo, con fe na lectio divina (para quen non saiba, isto é: ler e escribir para chegar a ser quen sexa), que se desfaga da frustración e da suspicacia. As miñas xa están aí onde teñen que estar, no cestón da roupa sucia.

A Coruña, 7 de novembro

Emma Pedreira

Emma Pedreira

A Coruña, 1978. Filóloga, escritora e membro da Plataforma de Crítica Femista A Sega. Como narradora publicou Bibliópatas e fobólogos e Corazón e demais tripas. Como poeta, O libro das mentiras, S/T, entre outros títulos. Na vida real traballa, concilia, observa e rosma (a man e a máquina). Vén de publicar Antídoto, que en 2017 recibiu o premio de Poesía do Certame Literario do Concello de Vilalba, e sae publicado agora en versión bilingüe galego-castelán.

A Sega

Outras opinións

Outras opinións

Deixe um comentário

Deixe um comentário