Tres poemas

TEIMA | Saúde mental sen cadeas – Capítulo 4 (Antoinette Cosway)

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on google
Google+
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on telegram
Telegram
Share on email
Email
Share on facebook
Share on twitter
Share on google
Share on whatsapp
Share on telegram
Share on email

Loucura

Un presentimento de loucura visitándome
os meus brazos erguéndose
querendo atrapar a cordura.

A miña dor tornándose en ondas
praias de area fina
nun murmurio de paxaros que espertan da noite.

O meu corpo abaneado por correntes silandeiras
buscando refuxio nos peiraos das túas mans.

 

Foxe do tempo

Foxe do tempo
levedade da caricia
ingratitude aloumiñando os días
asubío das buguinas acendendo a noite.

Foxe do tempo
murmurio doce
gravidade peneirada crebando fiestras.

Foxe.

 

Ceibe

Prendiches a luz do verdadeiro.
Entre as sombras da ingratitude
aloumiñaches paxaros
para que nun tempo vindeiro voasen sen cadeas.

Vin a mentira do amor que mata
descifrei os códigos da soidade non compartida
quixen crear algo novo
onde o amor fose refuxio e caricia.

Mergullei cara o fondo da memoria
Pouco a pouco puiden entendelo todo.

Xa non hai cadeas, nai,
xa voo ceibe na vida.

A Coruña, outono 2018

Antoinette Cosway

Antoinette Cosway

Non hai argazo que poida poñer freo a miña liberdade.