Moza galega de rostro chinés

Xiao Hong

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on google
Google+
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on telegram
Telegram
Share on email
Email
Share on facebook
Share on twitter
Share on google
Share on whatsapp
Share on telegram
Share on email

En Carballo vivimos 29 chineses, a maioría teñen o seu negocio. Coñezo ao dono dun bazar, sempre compro cousas na súa tenda, son baratas e teñen de todo, e tamén me gusta falar chino e facer amigos. Díxome que levan máis de cinco anos aquí e que os seus pais viñeron a vivir con eles. Os seus fillos xa naceron aquí. Na casa falan a lingua wu, que non ten nada que ver co mandarín. A tenda abre todo os días de nove a nove, mesmo os domingos de feira. Así que el di que non ten tempo a ensinarlles aos fillos falar o mandarín, e menos aínda a escribilo. Ás veces os fillos fálanlle en castelán e non os entende ben.

Hai pouco coñecín na Coruña un estudante chino que xa naceu en Galiza. Ten 17 anos e os seus país levan un restaurante. Na casa falan con el wu e mandarín. Os pais queren que aprenda cultura china e compran libros que lle mandan desde China. Pero o rapaz conta que a maioría dos seus amigos son galegos, que lle gusta o xamón, o queixo, o viño e os costumes de aquí. So foi unha vez a China. E non pensa nin vivir nin traballar alí. Ten o rostro chinés, pero por é un mozo galego.

Tamén coñezo unha muller china das clases de ioga. Ten 40 anos e vive preto de Carballo. Montou a súa propia empresa. Naceu nas Canarias, de pai chino e nai vietnamita, que chegaran a España para abrir un restaurante. Pensei en falar chino con ela, pero tampouco fala o mandarín, só cantonés, a lingua de Guangzhou e Guangdong, que é a terra do seu pai. Non nos entendemos si non é en castelán. Véxoa dúas veces por semana e sóltolle un par de palabras chinas para que aprenda, ela ri e as outras alumnas da clase míranme con curiosidade.

“A miña amiga chinesa non celebra o ano novo chino, nin o festival de outono, nin a festa da Lúa. Sabe delas, pero non as celebra. Os país sempre estaban ocupados co restaurante.”

Somos amigas. Ás veces quedamos o domingo para ir a feira e tomar un viño e conversar. É unha muller totalmente española, na forma de falar e pensar, nos xestos… a súa parella é galega e tamén todo os seus amigos. Come sen problema o churrasco, a costela de porco ou os criollos. Eu, se polo menos a metade da comida non é verdura, case non como. Non teño o meu estómago habituado a tanta carne. De comida falamos moito, porque ela quere coidar o corpo. Eu aprendín que o té é bo para despois de comer carne, aínda que aquí a maioría da xente o que toma é café e por riba con moito azucre.

A miña amiga chinesa non celebra o ano novo chino, nin o festival de outono, nin a festa da Lúa. Sabe delas, pero non as celebra. Os país sempre estaban ocupados co restaurante. Recoñece que está perdendo a cultura dos pais…

Eu vivo aquí e son a primeira da miña familia en vivir aquí. Gústame celebrar as festas chinas. Para a de ano novo, intento ir alá para estar coa familia. Axudo a nai preparar os dumplings, fago a limpeza da casa, decóroa. Quero estar na miña terra, falar cos veciños, sentir o olor da casa… e ademais aproveito para traer ingredientes para a comida que aquí non topo.

“Ela quere aprender cousas de alá, cousas que se aprenden de nena coa familia. Contoume que unha vez que foi a China, e a xente faláballe en mandarín e non entendía nada. Sentiuse estraña”

Antonte mesmo, o 24 de setembro, celebrouse a festa da Lúa en China e noutros países de Asia. O típico é comer a torta da Lúa e celebrar o día pedindo aos deuses que nos dean unha boa colleita en outono. Como aquí aínda non se vende a torta da Lúa tiven que preparala na casa. Xa lle dixen á miña amiga que lle darei un anaco. Ela quere aprender cousas de alá, cousas que se aprenden de nena coa familia. Contoume que unha vez que foi a China, e a xente faláballe en mandarín e non entendía nada. Sentiuse estraña.

A segunda xeración de chinos en Galiza está integrada, falan o español e mesmo o galego, gozan da cultura e das festas de aquí. Pero non falan o mandarín, non celebran as festas chinesas, nin seguen as normas tradicionais. Fáiseme moi raro coñecer chinos e falar con eles noutro idioma que non sexa o mandarín. Cando teña fillos, aprenderán o mandarín e a forma de vivir e como son alí as relacións sociais. Imos vivir entre China e Galiza para que os fillos poidan estar coas dúas familias. Ninguén debería esquecer quen é e de onde vén. Ter a oportunidade de aprendelo. A cultura nacional necesita ser herdada. 

Carballo, 26 de setembro.

Xiao Hong Xu

Xiao Hong Xu

Yangyuan (provincia de Hebei, China), 1986. Até o ano 2010 traballou como acróbata en varios circos chinos e internacionais. Fíxose mestra de ioga. Desde 2017 vive en Carballo, onde está casada e segue traballando como mestra de ioga. Gusta da natureza, a comida no campo, o exercicio e a meditación.

Outras opinións

Outras opinións

Deixe um comentário

Deixe um comentário