Entrevistas

Buscamos voces que reflictan as mudanzas no mundo, con xentes que traballan como axentes dos cambios; evidencias que cuestionen as estruturas sociais e culturais e as desigualdades que condicionan nosas experiencias. Estas son as nosas entrevistas.

antonio r. colmenero

“Os galegos romanizaron aos galegos”

Antonio Rodríguez Colmenero é o gran arqueólogo moderno do país. Ten 80 anos, vive en Lugo, onde mantén a súa vinculación coa universidade, e vai cada vez que pode pasar a fin de semana a Lucenza, a aldea de Cualedro onde naceu, “unha gaiola preciosa sen paxaros”, di. Alí, ao pé do Larouco empezou a descubrir as pegadas do pasado e acabou profesando, tamén el, admiración e respecto polo monte sacro. Segue traballando na terra, en Saceda, alí mesmo onde comezou, e no Aquis Querquennis en Bande, cando as augas do encoro das Conchas están baixas, desde hai máis de media de vida.

antonio r. colmenero

“Os galegos romanizaron aos galegos”

Antonio Rodríguez Colmenero é o gran arqueólogo moderno do país. Ten 80 anos, vive en Lugo, onde mantén a súa vinculación coa universidade, e vai cada vez que pode pasar a fin de semana a Lucenza, a aldea de Cualedro onde naceu, “unha gaiola preciosa sen paxaros”, di. Alí, ao pé do Larouco empezou a descubrir as pegadas do pasado e acabou profesando, tamén el, admiración e respecto polo monte sacro. Segue traballando na terra, en Saceda, alí mesmo onde comezou, e no Aquis Querquennis en Bande, cando as augas do encoro das Conchas están baixas, desde hai máis de media de vida.

jaime cabeza

Jaime Cabeza Pereiro. 1967, Barcelona. Catedrático de Dereito do Traballo e da Seguridade Social. Facultade de Ciencias Xurídicas e Relacións Laborais da Universidade de Vigo.

“En canto á política laboral, a Xunta de Galiza aseméllase a unha xestoría”

“O dereito do traballo é dereito dos traballadores, non é imparcial, o que quere é outorgarlles aos traballadores un status de cidadanía. Ten esa compoñente política de dignificación da persoa por medio de dereitos que se conseguen no mundo do traballo”, di Jaime Cabeza, catedrático de Dereito do Traballo e da Seguridade Social na Universidade de Vigo. E advirte: “Todos os ensaios de adaptar o dereito do traballo para xerar máis emprego fracasaron no seu obxectivo. Non se pode transformar o dereito do traballo nun dereito do emprego”.

david rodríguez

David Rodríguez. Vigo, 1975.

“Como sociedade estamos sem cortafogos e a luita das classes populares parte praticamente de zero”

“É um livro de ambiçom desmedida, fago um percurso polo século XX, trato de falar de economia, de mudança cultural, da história da Galiza, da história da esquerda, da esquerda galega… mas é que na realidade tenho um interesse grande por estudar a totalidade”, diz David Rodríguez, autor de O canastro sen tornarratos, e advirte: “Para construir, o primeiro é tomar consciência do ermo no que estamos”. Uma entrevista de Antom Santos.

Procuramos outra mirada sobre o acontecer no país.

Suscríbete.

Jurjo Torres Santomé, catedrático de Didáctica e Organización Escolar.

“A escola tiña que ser o espazo para desmontar toda esa arquitectura da exclusión”

Jurjo Torres Santomé, catedrático de Didáctica e Organización Escolar na Universidade da Coruña, é unha referencia na pedagoxía galega desde hai tres décadas. Leva tempo dando a batalla, cada batalla, no campo da educación para evitar que os poderes públicos e privados convirtan a escola nunha fábrica de mulleres e homes encadeados ao senso común do neoliberalismo que os oprime.

“Os sindicatos nunca defenderon a RB e seguen vendo o emprego como eixo que vertebra os dereitos”

A comezos de século Daniel Raventós multiplicábase en actos e debates, a Red Renta Básica mesmo celebrou un dos seus primeiros congresos en Compostela. Partidos (de esquerda) e sindicatos andaban daquela interesados en coñecer a idea. Os anos “que vivimos por riba das nosas posibilidades” apagaron tanto entusiasmo. Despois veu a crise para instalarse sobre as costas dunha maioría social cada día máis ampla, e Raventós volveu ao camiño do apostolado.

Silvia Federici (1942, Parma). Historiadora e activista feminista.

“Espero que o feminismo sexa quen de crear esa unidade mundial desde abaixo”

As intervencións de Silvia Federici son sucesos políticos. Volveu pasar onte en Pontevedra. Federici transmite enerxía desde un corpo magro e unha mirada fonda de ollos azuis. Federici é o espello dunha revolución pendente que segue sendo posíbel. O feminismo todo acredita nela, malia as diferenzas estratéxicas. A profesora da universidade de Hofstra Vostede chama a atención respecto das institucións. Cando fala do común, por exemplo, advirte: “Coidado!, o público non é o común”, ou di que o Estado é o Capital.

Antonio Miguez Macho.

“A singularidade espanhola nom é o genocídio, senom a absoluta impunidade dos seus executores”

Antonio Miguez Macho, professor de História Contemporánea na USC, é um dos autores da obra colectiva ‘Verdugos impunes. El franquismo y la violación sistémica de los derechos humanos’, um compêndio de todos os actos de violaçom de direitos humanos desde 1936 até a transiçom. “Nom houvo um fenómeno de repressom selectivo: é massivo, porque assi foi concebido desde o início”, di.

Jurjo Torres Santomé, catedrático de Didáctica e Organización Escolar.

“A escola tiña que ser o espazo para desmontar toda esa arquitectura da exclusión”

Jurjo Torres Santomé, catedrático de Didáctica e Organización Escolar na Universidade da Coruña, é unha referencia na pedagoxía galega desde hai tres décadas. Leva tempo dando a batalla, cada batalla, no campo da educación para evitar que os poderes públicos e privados convirtan a escola nunha fábrica de mulleres e homes encadeados ao senso común do neoliberalismo que os oprime.

“Os sindicatos nunca defenderon a RB e seguen vendo o emprego como eixo que vertebra os dereitos”

A comezos de século Daniel Raventós multiplicábase en actos e debates, a Red Renta Básica mesmo celebrou un dos seus primeiros congresos en Compostela. Partidos (de esquerda) e sindicatos andaban daquela interesados en coñecer a idea. Os anos “que vivimos por riba das nosas posibilidades” apagaron tanto entusiasmo. Despois veu a crise para instalarse sobre as costas dunha maioría social cada día máis ampla, e Raventós volveu ao camiño do apostolado.

Silvia Federici (1942, Parma). Historiadora e activista feminista.

“Espero que o feminismo sexa quen de crear esa unidade mundial desde abaixo”

As intervencións de Silvia Federici son sucesos políticos. Volveu pasar onte en Pontevedra. Federici transmite enerxía desde un corpo magro e unha mirada fonda de ollos azuis. Federici é o espello dunha revolución pendente que segue sendo posíbel. O feminismo todo acredita nela, malia as diferenzas estratéxicas. A profesora da universidade de Hofstra Vostede chama a atención respecto das institucións. Cando fala do común, por exemplo, advirte: “Coidado!, o público non é o común”, ou di que o Estado é o Capital.

Antonio Miguez Macho.

“A singularidade espanhola nom é o genocídio, senom a absoluta impunidade dos seus executores”

Antonio Miguez Macho, professor de História Contemporánea na USC, é um dos autores da obra colectiva ‘Verdugos impunes. El franquismo y la violación sistémica de los derechos humanos’, um compêndio de todos os actos de violaçom de direitos humanos desde 1936 até a transiçom. “Nom houvo um fenómeno de repressom selectivo: é massivo, porque assi foi concebido desde o início”, di.