Santiago de Compostela, 1952. Filósofo, escritor e crítico de cine e arte. É autor, entre outros, dos ensaios La explotación de los cuerpos (2002), Votos de riqueza (2007), Sociedad y Barbarie (2012) e Ética del desorden (2017).
"Quen mantén este compromiso espectral coa medula dos días, á forza ten que sentirse bastante só neste mundo 'balcanizado', parcelado ata niveis de autismo". Reflexións ao redor do premio Nobel a Peter Handke, por Ignacio Castro Rey. "Handke segue aí para lembrarnos que, mentres a vida sexa mortal, todos os seus inimigos históricos son bonecos cos que debe xogar".
Non é seguro que as Vangardas triunfasen, pero de calquera modo vivimos baixo unha incansable 'estetización' da vida corrente. A estética é o último recurso social, o ideal, cando non se pode nin se debe recorrer directamente á policía.
Intelixencia artificial, estupidez natural (e 3)
Terceira e última parte da conferencia na que o autor pondera a intelixencia natural que ás veces a mentalidade tecnolóxica ignora ou despreza.
Intelixencia artificial, estupidez natural (2)
Segunda parte da conferencia na que o autor sinala a imposibilidade de simular a singularidade real.
Intelixencia artificial, estupidez natural
Unha reflexión de Ignacio Castro Rey sobre o universo tecnolóxico que nos rodea en tres pezas que fan parte dunha mesma conferencia.
Unha crítica da película de Alfonso Cuarón, por Ignacio Castro Rey.
Sobre o estado actual dos estudos filosóficos
O autor advirte que hai razóns para pensar, aínda que melloren os plans de estudo, que poucas veces como hoxe en día a filosofía suscitou tal desconfianza entre os cidadáns.
Nunca ten sido máis fácil ser invisibel, ficar só, ser raro: basta con deixar de interactuar, ter un mal día, quedarse atrás.
A unha cultura que literalmente non pode afirmar nada, posto que lle teme á vida espida coma á peste, só lle queda a exhibición do seu baleiro, convertendo o seu nihilismo en espectáculo.
