Semanario galego de información e análise, cunha mirada pausada sobre a actualidade e os asuntos que quedan fóra.
Campo Capela, reorientando o minifundio
“Aquí sempre se defendeu a unión cooperativa porque con pequenas explotacións ese é o único camiño para saír adiante. Este pensamento inflúe claramente na nosa traxectoria. Respecto doutras rexións nas que as explotacións teñen máis territorio, en Galiza o cooperativismo segue a loitar co minufundismo”, di Ana Isabel Vence, traballadora desde 1978, xerente e secretaria do consello reitor de Produtores de Campo da Capela S. Coop Galega.
Este sábado tócame ir a Balaídos para honrar un acordo que hai máis ou menos un ano alcancei cos meus curmáns: converter os partidos entre os dous grandes equipos de fútbol galegos nunha ocasión para a reunión familiar. Vémonos pouco, como se os 150 quilómetros que separan A Coruña de Redondela fosen unha distancia sideral, así que calquera desculpa é boa para marcar no calendario unha xuntanza obrigatoria. A falta de vodas, bautizos e comuñóns, que na miña familia escasean ultimamente, ben vale o fútbol.
Sorprende a actualidade dalgúns escritos. Celanova, 1933. O texto que abría o primeiro e único número daquel xornal levará por título “O nacer”. Dicía alí o mozo Celso Emilio: “nistes intres estóricos e in-quedantes, n-istes intres de fondas transformacións, n-os que parés que o goberno da Repúbrica se dispón a trocar á Hespaña federabre n-unha Hespaña federal, é perciso que Galiza amostre o perfil rexo e inconmovibel da súa personalidade, para que non lle sexan negadas unhas liberdades secularmente areladas”.
Medios en galego para o século XXI
Estoupidos de rabia en forma de geyser das sociedades da era dixital. O traballo autónomo, a nova unidade psicolóxica do ser humano. Son as consecuencias da globalización que pese a todo, tamén abre oportunidades no sector dos medios de comunicación rebeldes. A media é de 24.622 galegofalantes para cada medio en lingua galega. Con esa realidade, os medios en lingua galega enfróntanse ao reto de mellorar a súa coordinación, aproveitar as sinerxías respectando as singularidades e o pluralismo.
Altsasu: as chaves da montaxe policial e a resposta popular
Noite do sábado 15 de outubro do 2016, Altsasu (Nafarroa). Son preto das 5 da mañá, ese día celebráronse as Ferias de Altsasu e a esas horas da madrugada grupos de xente nova e non tan nova alongan a noite nos bares que quedan abertos. Nun deles, o Kotxa, prodúcese unha discusión entre un axente da Guardia Civil, que está acompañado por outro e as súas respectivas parellas, e algúns xoves. Finalmente hai unha pequena agarrada e un dos Guardias chama á Policía Foral que se persoa no lugar.
"Para nós, facer xornalismo feminista no ten que ver só cos contidos, tamén cos procesos, coas estruturas internas: desde como coidas a unha persoa que entrevistaches (o seguimento, como te preocupas de que efecto ten na súa vida saír no teu medio) a quen limpa o baño na redacción ou como nos relacionamos con outros medios".
Mulleres Colleiteiras: unha arañeira en lila
Entre as catro tecen con la unha rede de cor lila. Porque, máis aló de formas xurídicas e de obxectivos numéricos, Mulleres Colleiteiras é un espazo de encontro, unha forma de gañar a vida, un bocadiño de xustiza social que emerxe, coma sempre, desde as marxes.
Vivimos con tres crianzas. Supoño que por iso, tamén por estares de aniversario hai uns días, comezo a me preocupar polo futuro. Cavilo sobre como será o Vigo nas seguintes décadas. Matino sobre como afectará o que está a acontecer na cidade nestes anos.
Das Pontes a Cerceda: a cara oculta do milagre industrial
Áreas esquecidas, populaçons deprimidas e generosos políticos que, de braços dados com corporaçons transnacionais, mudam a miséria em fartura e sobem as periférias ao comboio do progresso. Eis a narraçom simplória do milagre das mega-infraestruturas industriais. As Pontes de Garcia Rodrigues nom pode dissociar-se da imagem dumha cheminé colossal de 315 metros de altura que domina o horizonte do interior da comarca.
“A escola tiña que ser o espazo para desmontar toda esa arquitectura da exclusión”
Jurjo Torres Santomé, catedrático de Didáctica e Organización Escolar na Universidade da Coruña, é unha referencia na pedagoxía galega desde hai tres décadas. Leva tempo dando a batalla, cada batalla, no campo da educación para evitar que os poderes públicos e privados convirtan a escola nunha fábrica de mulleres e homes encadeados ao senso común do neoliberalismo que os oprime.