Eles rin. “A revolución triunfará pronto e o presidente terá que fuxir. Non teñas medo. Que che pasa?” Estou farta. Todos os días escoito o mesmo. Non hai cambios. As cousas só empeoran. Segue morrendo xente. “Eu só quero ir a casa tan pronto como sexa posíbel”. Mohamed advirte que terei que esperar. O camiño é perigoso. Ali conta que a semana anterior, despois da oración do venres, a xente volveu saír e ocupar a praza como de costume. Despois houbo unha explosión. “Remataron os finximentos”, di Ali.
O conto que contaches e a profecía de Fernández Mallo
Con Facebook, Twitter e demais, a verdade determínase polo consenso dos “Gústame”. É o que eu chamo o réxime megustacrático, unha especie de democracia 4.0 no que o teu conto vale tanto como os clics dixitais de aprobación que consigue sumar, e na que cousas como a ortografía e a presunción de inocencia son antigüidades pendentes de poxa, lastres dos que xa nos temos librado. Onde o vello Platón situaba o Ben, como cúspide do mundo das Ideas, as redes sociais poñen a manciña co polgar cara arriba.
Pacientes contra a lóxica da contención mecánica
O diagnóstico é o primeiro elo da cadea. Haberá máis. “Ás consultas xa non acoden suxeitos. Chegan enfermos para ser localizados no sistema”. O ingreso é outro elo. Haberá máis. “A terapia non existe. No eido da saúde mental só existe a coacción”. A medicación, outro elo. O último elo, o que pecha a cadea, o que destrúe as últimas pontes co mundo dos humanos, é o da contención mecánica.
“Non podemos deixar o país en mans dunha organización que estaba formada para delinquir”
A Ricardo García Mira, profesor da Universidade da Coruña (UDC) e deputado no Congreso polo PSOE, acumúlaselle o traballo estes días. Estaba a preparar a súa proba de acceso á cátedra de Psicoloxía Social e Ambiental da UDC -que ten acreditada desde hai seis anos e adiada polos recortes no orzamento universitario- cando Pedro Sánchez anunciou a moción de censura contra o Goberno do Partido Popular.
“O jazz e os cantos tradicionais galegos encaixan porque son moi libres”
“O jazz é, en orixe, música popular e fusión”. Este é o espírito que reivindica o saxofonista Pablo Castaño co seu novo traballo, A-la-láa, no que reinterpreta en clave de jazz os cantos libres da tradición oral galega. O resultado é un son moi natural, pois ambas músicas se atopan no eido da improvisación.
Estudar o que queremos fóra da casa é mesmo unha fantasía máis que unha posibilidade real se non queremos aumentar a débeda familiar. Unha combinación entre estudos e traballo semella ridículo e inviábel e ten como final máis probábel deixar os estudos.
“Non sei se reparamos no lado positivo dunha sociedade avellentada”
Galiza tiña unha galiña dos ovos de ouro e estanlle facendo pasar unha fame terríbel, advirte López de Lera, sociólogo e experto demógrafo.
Historia dunha caixeira que veu de Uruguai
En casa eramos pobres. Moi pobres. Pero… felices. Meu pai era sereno e mamá era ama de casa. Paso de la Arena é un barrio dentro de Montevideo. Ao lado dun regato pantanoso. Se chovía moito, o regato desbordaba e inundábanos a casa.
A historia de África contada polos libros escritos polos brancos non é a mesma historia que contan os negros. É difícil relatar a historia desde calquera subxectividade; de aí as preguntas: Que é a historia? É unha disciplina científica? Eu adoito a mirar a historia desde o punto de vista dos leóns e non desde o dos cazadores, como dicía Chinua Achebe.