adiante

Semanario galego de información e análise, cunha mirada pausada sobre a actualidade e os asuntos que quedan fóra.

“Coida de ti” (Meriam, II)

08/07/2018

Segunda entrega da historia de Meriam. Do que vivíu en Siria antes de fuxir e de como lembra o que alí sucedeu e sucede. Nota da autora: esta historia está baseada en feitos que sucederon realmente.

Crítica ensaio

Nas esquinas perdidas e deprimidas das periferias

05/07/2018

Festa do pensamento con acento galego en ‘Ética del desorden’. Ignacio Castro Rey (Santiago, 1952) fai tremer os alicerces do armazón filosófico académico. E pon en cuestión de xeito radical os nomes máis representativos que o sosteñen.

“Queremos axudar a construír un espazo galego de comunicación”

04/07/2018

"Non queremos ser o centro, senón construírmos entre todos ese espazo galego de comunicación que agora mesmo no caso do papel non existe", di Xoán Costa, presidente de 'Sermos Galiza', promotor de 'Sermos O Diario Galego', que anda presentando estes meses por todo o país co obxectivo de sumar, antes de final de xullo, 3.000 subscricións ao proxecto dun xornal galego en papel.

Nicaragua baixo o terror do comandante Ortega

03/07/2018

As cifras do informe da Comisión Iberoamericana de Derechos Humanos están actualizadas a 25 de xuño: 285 mortos; máis de 1.500 feridos; 156 desaparecidos; 72 detidos… “Até o momento non hai unha fonte que brinde os datos exactos da cantas persoas hai feridas e falecidas nas diferentes protestas cívicas a partir do xoves 19 de abril”, sinala o escrito. Sesenta e seis días de horror.

“Toda a nosa identidade está negada”

03/07/2018

Luz Fandiño agasalla con bonecos de la ás amigas e amigos máis mozos. O salón da casa de Luz está cheo deles. Hai tamén un retrato de Lenin e un cadro sombrío. O cadro, explica Luz, representa unha rolda da Santa Compaña. “Pero repare nel. A morte preñada de vida”.

Luz Fandiño: serventa, poeta, revolucionaria (Parte I)

01/07/2018

"Pase ao meu despacho". O despacho de Luz Fandiño, serventa, poeta, revolucionaria, 86 anos, pelo curto e branco, mirada áxil, falar mastigado como quen pensa unha vez e media e escoita o que di antes de dicilo, aquela moza “ignorante, pero non parva” que marchou a Arxentina fuxindo da fame e do medo, está na cociña dun cuarto piso dunha rúa céntrica de Compostela, a cidade á que regresou pasados os anos.