O que pensamos en alto.
Lembro por riba de todo iso que aquel mundial deixou instalada na miña memoria, e nese lugar do cerebro no que fican as cousas importantes, unha cantiga que inventamos e que non deixamos de cantar durante a noite que, no carro familiar, nos levaron a percorrer as rúas do centro de Bos Aires onde miles de persoas saían "celebrar" un subcampionato do mundo. Un artigo de Ximena González.
A chamada do ‘Ulises’ de James Joyce
Hoxe, 16 de xuño, celébrase en Dublín o 'Blooms day', o día no que transcorre a odisea dun home moderno que se relata no 'Ulises', de Joyce, e que acada o seu 114 aniversario. O autor conta como chegou a "unha das máis longas, minuciosas, sincera e auténtica declaración de amor ás xentes dunha cidade calquera e a unha muller".
Segundo dados do IGE, desde 2012 ao 2017 o aumento de contratacions temporais a tempo parcial é unha tendencia. Creceron un 60%. Os contratos indefinidos ficaron nun 10% dos contratos nese mesmo período. O modelo (im)produtivo de tapas, cañas, camas e coches non dá para moito mais. Fálase moito de emprego, pero non da vida. Da vida que rouba un salario.
O noso pasado é unha parte de nós e non hai xeito de evitalo, mesmo se nos doe. Pasou o coche. Senteime na beirarrúa. Pechei os ollos e berrei sen voz. Chorei. Quixen morrer. Quero un tregua. Quero un tempo misericordioso, que pare isto.
Tecendo resistencias nun medio hostil
O termo “procrastinar” soame igual que coaching, zona de confort, emprender, mindfulness… é dicir, ... Ler máis
Debo confesar á miña nai e ó meu pai que son poeta?
CONSULTORIO LITERARIO. Minia Remorenda e Pinga Lazurca dan resposta ó drama que nos confesa un amigo descoñecido que oculta o seu verdadeiro nome, e ben que fai, baixo o alcume poeta pasivo na súa primeira entrega deste consultorio. Minia Remorenda e Pinga Lazurca son os pseudónimos baixo os que escriben esta sección dúas autoras de referencia das nosas letras. Mulleres de éxito absoluto, empoderadas ata as cellas na literatura e na vida.
Eles rin. “A revolución triunfará pronto e o presidente terá que fuxir. Non teñas medo. Que che pasa?” Estou farta. Todos os días escoito o mesmo. Non hai cambios. As cousas só empeoran. Segue morrendo xente. “Eu só quero ir a casa tan pronto como sexa posíbel”. Mohamed advirte que terei que esperar. O camiño é perigoso. Ali conta que a semana anterior, despois da oración do venres, a xente volveu saír e ocupar a praza como de costume. Despois houbo unha explosión. “Remataron os finximentos”, di Ali.
O conto que contaches e a profecía de Fernández Mallo
Con Facebook, Twitter e demais, a verdade determínase polo consenso dos “Gústame”. É o que eu chamo o réxime megustacrático, unha especie de democracia 4.0 no que o teu conto vale tanto como os clics dixitais de aprobación que consigue sumar, e na que cousas como a ortografía e a presunción de inocencia son antigüidades pendentes de poxa, lastres dos que xa nos temos librado. Onde o vello Platón situaba o Ben, como cúspide do mundo das Ideas, as redes sociais poñen a manciña co polgar cara arriba.
Estudar o que queremos fóra da casa é mesmo unha fantasía máis que unha posibilidade real se non queremos aumentar a débeda familiar. Unha combinación entre estudos e traballo semella ridículo e inviábel e ten como final máis probábel deixar os estudos.
